REWOLUCYJNE MOMENTY

ZAPISAĆ SIĘ NA SYMPOZJUM TUTAJ 

 Wystawa/sympozjum „Revolutionary Moments”

Instytut Polski w Kijowie/Fundacja Centrum Sztuki Współczesnej przy Narodowym Uniwersytecie „Kijowsko-Mohylańska Akademia w Kijowie” dedykowane 20 rocznicy upadku komunizmu i 5 rocznicy „Pomarańczowej Rewolucji” 

01.12. 2009 – 20.12. 2009

“REVOLUTIONARY MOMENTS”

Będzie to opowieść o “momentach rewolucyjnych”, które podobnie jak kwarki istnieją ale które trudno uchwycić. Można je na pewno odczuć, dać im się ponieść, można nawet dokonać teoretycznego oglądu ich pochodzenia, istnienia, oddziaływania. Podobnie jak sam moment rewolucyjny odczuwany jest niejako w powietrzu, tak i potrzeba opowiedzenia o tym  wisiała w powietrzu. Jest kilka przyczyn dla których podjąłem się pracy nad tym projektem. Z jednej strony to obecny ton rocznicowy, a wiec 20 lat od upadku berlińskiego muru a z nim komunizmu a może upadku komunizmu a w jego konsekwencji berlińskiego muru, z drugiej 5 lat od pomarańczowej rewolucji w Ukrainie. Z innej strony często deklarowana przez młodych  artystów, intelektualistów postawa aktywizmu społecznego i politycznego. Z jeszcze innej strony  długie i odkrywcze dla mnie rozmowy z moja córka Olą dotyczące jej własnych badan nad ruchami społecznymi  w Ukrainie i Argentynie. Można by uznać, ze zanurzony w otaczający mnie duch czasu nie miałem wyboru i musiałem podjąć próbę zmierzenia się z faktami i mitami wywołanymi tymi dwoma poetycznie brzmiącymi słowami “moment rewolucyjny”. Na to wszystko nakładają się moje własne przemyślenia i kijowskie doświadczenia. Są to doświadczenia wielu lat pracy jako kuratora sztuki współczesnej z przestrzenia staroakademicznego korpusu mohylanki ale także doświadczenie bycia częścią pomarańczowej rewolucji zarówno na Majdanie pod “rewolucyjna scena” jak i w tychże pomieszczeniach mohylanki w których w rytmie “rewolucyjnego momentu” rodziło się pokolenie R.E.P (Rewolucyjna Eksperymentalna Przestrzeń). Pokolenie, które zdominowało “scenę artystyczną” Ukrainy i które otworzyło się na funkcjonowanie w europejskim systemie instytucji artystycznych.

Realizując ten projekt chciałbym podzielić się swoimi intuicjami, które rodziły się w zetknięciu moich własnych doświadczeń z docierającymi do mnie nieustająco okruchami wiedzy. Protagonistą mojej opowieści nie jest ani ideologia ani jej wcielenie w  politykę  a nieustająca tęsknota za byciem we wspólnocie, za doświadczeniem bycia osobą we wspólnocie, które realizowało się poprzez uchwycenie  i przeżycie “momentu rewolucyjnego”. Ustawiona wówczas ( listopad-grudzien 2004) na Majdanie scena była “ołtarzem” na którym zjawiali się kolejni celebranci niosący słowo i pieśń. Na wielkich ekranach po obydwu  stronach sceny jak w ikonostasie pojawiały się w zbliżeniach postacie, twarze. Ten quasi religijny spektakl w którym uczestniczyły tysiące wiernych bo gorąco wierzących trwał dzień i noc aż znalazł swoje wymodlone spełnienie a później postępujące rozczarowanie, kiedy doświadczenie “momentu rewolucyjnego” ostygło. Dzisiaj scena przeniesiona z Majdanu stoi pusta i wciśnięta, wręcz rozsadzająca  sakralna przestrzeń staroakademicznego korpusu mohylanki, kiedyś refektarza cerkiewnego bractwa. W tle sceny w jej horyzoncie pojawiają się dokumentalne lekko rozmyte zapisy uchwyconego i zamrożonego czasu spełnienia w “momencie rewolucyjnym”.  Wówczas w tej nasyconej historią przestrzeni staroakademicznego korpusu Uniwersytetu Kijowsko-Mohylańska Akademia, będącej siedzibą  Centrum Sztuki Współczesnej odbywało się niespotykane wcześniej misterium. Młodzi ludzie, studenci, artyści, ze swoją niespożytą energią, z wiarą i czystymi intencjami stawali się apologetami “rewolucyjnego momentu” , momentu, który chcieli uchwycić , zamknąć w dłoniach, w myślach i z zamkniętymi oczyma  nasycać się stanem uniesienia. Dzisiaj w pustym pomieszczeniu za opustoszała scena ciągle młodzi artyści, naukowcy, intelektualiści penetrują, każdy w sobie wiadomym systemie znaków i odniesień przestrzeń emocjonalną, wyznaczają horyzont intelektualny wobec jakiego chcą się pozycjonować. Dojrzalsi, doświadczeni bojem, wydają się jednak skazani na piękne gesty, podniosłe manifesty, głębokie analizy, błyskotliwe syntezy w oczekiwaniu na kolejny “moment rewolucyjny”.

Możemy śledzić proces ich mozolnych zmagań, nadawanych komunikatów. Scena pozostaje pusta.

 

Projekt trwający od 01 grudnia do 20 grudnia 2009 w siedzibie byłego Centrum Sztuki Współczesnej przy Narodowym Uniwersytecie Kijowsko-Mohylanska Akademia w Kijowie będzie zbiorowa kreacją w której  sztywne role kuratora, artystów, naukowców, publiczności innym słowy kreatorów ulegają daleko idącemu rozmyciu i przemieszaniu. Inicjatorem projektu jest artysta i kurator Jerzy Onuch a do udziału zostali zaproszeni min. grupa R.E.P (Hnylytska, Chomenko, Kadyrowa, Kadan, Kuzniecow, Nakoneczna), Anna Lazar, Olga Onuch (Oxford Uniw), Michal Semicka (Oxford Uniw.) kuratorka Olesia Ostrowska. Marta Dyczok (Univ Western) , Andrew Wilson (Uniwersity College London), Major Waldemar Frydrych (Pomarańczowa Alternatywa), Oleksij Radynskyj i przez w/w dodatkowo zaproszeni uczestnicy/goście. Medialnej instalacji (scena, ekrany, citylighty) towarzyszyć będą spotkania, dyskusje, prezentacje i wspólna praca uczestników projektu. Kulminacją spotkania będą dwie panelowe dyskusje, które odbędą się 19 grudnia w Staroakademicznym korpusie Uniwersytetu Kijowsko-Mohylanska Akademia. Zapis trwającego 20 dni publicznego procesu zostanie utrwalony min. w specjalnym wydawnictwie. Współorganizatorami projektu są Instytut Adama Mickiewicza, Instytut Polski w Kijowie oraz Fundacja Centrum Sztuki Współczesnej w Kijowie, Narodowy Uniwersytet Kijowsko-Mohylańska Akademia.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brought To  By:

The Polish Institute in Kyiv 

 

 

 

 

 

The OXFORD UNIVERSITY Consortium for UKRAINIAN Studies

 

     

 

 

 

 

 

Advertisement